komur

  1. Osman Onuktav

    K/ömür

    K/ÖMÜR Yüzümüze güleni insan sanıp yol sorduk ! Dertli bülbül dururken saksağana gül sorduk! Leyla’lara inanıp Mecnun’a da çöl sorduk Yerden yere vurdular düşürdüler d/illere Ateşlere attılar yanıp olmuşsuz kömür Sessizce soluyoruz bak geçiyor bir ömür Canana can gerekse birisini bul sömür...
  2. Osman Onuktav

    Ölüm Taş’ı (Kömür)

    Ölüm Taş’ı (Kömür) Karardı gök yüzü zulmü görünce Aktı üç yüz yıldız, dört gün dört gece Mazlumun dilin de; Dua tek hece Soma sen ateşte ömür yakansın Kara elmas için söndü ocaklar Gözü yaşlı anne tabut kucaklar Köy ,şehir kasaba, yas da bucaklar Soma taş yerine yaşlar akansın Ana, baba...
Üst